Արդյո՞ք մեղք է հայհոյելը / հայհոյելը / հայհոյելը:

Արդյո՞ք մեղք է հայհոյելը / հայհոյելը / հայհոյելը: Պատասխանել



Հայհոյելը (հայհոյանք, հայհոյանք և այլն) միանշանակ մեղք է։ Աստվածաշունչը սա շատ պարզ է դարձնում։ Եփեսացիս 4։29-ում ասվում է. «Թույլ մի տվեք, որ ձեր բերանից ոչ մի անբարոյական խոսք դուրս գա, այլ միայն այն, ինչը օգտակար է ուրիշներին կառուցելու համար՝ ըստ իրենց կարիքների, որպեսզի օգուտ քաղեն լսողներին»։ Առաջին Պետրոս 3։10-ում ասվում է. «Որովհետև նա, ով ցանկանում է կյանքը սիրել և լավ օրեր տեսնել, թող իր լեզուն չարությունից և շուրթերը խաբեբայությունից պահի»։ Հակոբոս 3։9–12-ն ամփոփում է հարցը. «Լեզվով մենք փառաբանում ենք մեր Տիրոջն ու Հորը, և դրանով մենք անիծում ենք մարդկանց, որոնք ստեղծվել են Աստծո նմանությամբ։ Նույն բերանից դուրս են գալիս գովասանքն ու հայհոյանքը։ Եղբայրնե՛րս, սա չպետք է լինի։ Կարո՞ղ են նույն աղբյուրից հոսել և՛ քաղցրահամ, և՛ աղի ջուրը։ Եղբայրնե՛րս, թզենին կարո՞ղ է ձիթապտուղ կրել, կամ խաղողի որթը՝ թուզ։ Աղի աղբյուրն էլ չի կարող քաղցրահամ ջուր տալ»։



Ջեյմսը հասկացնում է, որ քրիստոնյաների՝ «եղբայրների» կյանքը չպետք է բնութագրվի չար խոսքով: Նույն աղբյուրից եկող և՛ աղի, և՛ քաղցրահամ ջրի անալոգիա անելով (որը բնորոշ չէ աղբյուրներին), նա նշում է, որ հավատացյալին բնորոշ չէ իր բերանից և՛ գովասանքը, և՛ հայհոյանքը: Մենք չենք կարող փառաբանել Աստծուն՝ միևնույն ժամանակ անիծելով մեր եղբայրներին:





Հիսուսը բացատրեց, որ այն, ինչ դուրս է գալիս մեր բերանից, այն է, ինչը լցնում է մեր սրտերը: Վաղ թե ուշ սրտի մեջ եղած չարիքը հայհոյանքներով ու հայհոյանքներով դուրս է գալիս բերանից։ Բայց երբ մեր սրտերը լցված լինեն Աստծո բարությամբ, փառաբանություն Նրա համար և սեր ուրիշների հանդեպ կթափվի: Մեր խոսքը միշտ ցույց կտա այն, ինչ կա մեր սրտերում: «Բարի մարդը բարիք է բերում իր սրտում կուտակված բարիքից, իսկ չար մարդը չարը հանում է իր սրտում կուտակված չարից։ Որովհետև նրա սրտի հորդացումից է խոսում նրա բերանը» (Ղուկաս 6:45):



Ինչու՞ է մեղք հայհոյելը / հայհոյելը / հայհոյելը: Մեղքը սրտի, մտքի և «ներքին մարդու» վիճակն է (Հռոմեացիս 7.22), որը դրսևորվում է մեր մտքերում, արարքներում և խոսքերում: Երբ մենք երդվում և անիծում ենք, մենք վկայում ենք մեր սրտերում աղտոտող մեղքի մասին, որը պետք է խոստովանել և ապաշխարել: Երբ մենք մեր հավատքն ենք դնում առ Քրիստոս, Աստծուց նոր բնություն ենք ստանում (Բ Կորնթացիս 5.17), մեր սրտերը փոխակերպվում են, և մեր խոսքը արտացոլում է Աստծո ստեղծած նոր բնությունը մեր ներսում (Հռոմեացիս 12.1–2): Բարեբախտաբար, երբ մենք ձախողվում ենք, մեր մեծ Աստվածը «հավատարիմ և արդար է և կների մեզ մեր մեղքերը և կմաքրի մեզ ամեն անիրավությունից» (1 Հովհաննես 1.9):







Խորհուրդ Է Տրվում

Top